HINDEMITH, MURDERER, THE HOPE OF WOMEN

Η αφίσα του Kokoschka για την πρεμιέρα του έργου του, το 1909

https://www.moma.org/collection/works/6395

Επιμέλεια: De Profundis Ya

8/11/2014

"Murderer, the Hope of Women": Όπερα του Hindemith, πάνω στο ομώνυμο μονόπρακτο του ζωγράφου Oscar Kokoschka.
Το έργο, μαζί με την αφίσα και τα σχέδια του Kokoschka, δίνει την αίσθηση της επιθυμίας να καταστρέψει ό, τι παρακμιακό στη διάρκεια του 19ου αιώνα στον Αυστροουγγρικό πολιτισμό των Αψβούργων. Αφορά στην αιματηρή μάχη μεταξύ των δύο φύλων με ανατριχιαστικές εικόνες και με βίαιες, παθιασμένες σκηνές. Η αφίσα υποδηλώνει τη δολοφονία του άνδρα από τη γυναίκα, στο τέλος όμως ο άνδρας είναι αυτός που βγαίνει νικητής.

Οι αντιδράσεις των θεατών της πρεμιέρας υπήρξαν άγριες, κλήθηκε η αστυνομία και στον Kokoscka δόθηκε προειδοποίηση για τη διατάραξη της ειρήνης.

Όλο το μονόπρακτο: http://ustheater.blogspot.com/2011/05/oscar-kokoschka-murderer-womens-hope.html
(εξαιρετικά μικρό)

Ο Hindemith έγραψε την ομώνυμη μονόπρακτη όπερα με λιμπρέτο του ίδιου του Kokoscka, βασισμένο πάνω στο θεατρικό του έργο. Η πρεμιέρα του δόθηκε στις 4.6.1921 στη Στουτγάρδη, με τον Fritz Busch στο πόντιουμ.

Σκίτσο του Kokoschka, πρεμιέρα, από το φινάλε του έργου

RIAS-Kammerchor diretto da Uwe Gronostay -- 

Radio-Symphonie-Orchester Berlin diretta da Gerd Albrecht --

SHAKESPEARE, A MIDSUMMER NIGHT'S DREAM

William Blake, Oberon, Titania and Puck with Fairies Dancing, ca 1786
From William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream
Watercolor and graphite on paper, Tate Britain

Επιμέλεια: De Profundis Ya


Over hill, over dale,
Thorough bush, thorough briar,
Over park, over pale,
Thorough flood, thorough fire
I do wander everywhere.
Swifter than the moonè's sphere;
And I serve the fairy queen,
To dew her orbs upon the green.
The cowslips tall her pensioners be;
In their gold coats spots you see;
Those be rubies, fairy favours,
In those freckles live their savours:
I must go seek some dew-drops here,
And hang a pearl in every cowslip's ear



"Πάνω από λόφους και ποτάμια
μέσα σε θάμνους και βουνά
πάνω απο πάρκα και λαγκάδια
μέσα από ύδωρ και φωτιά
Περιπλανιέμαι, ναι! παντού!
ταχύτερη του φεγγαριού
Τη νεραιδοβασίλισσα καλά υπηρετώ
κύκλους δροσιάς της φτιάχνω
για μαγικό χορό!
Εχει σωματοφύλακες,μεγάλες πασχαλιές
τα ωραία στίγματα στα πέταλά τους, δες!
Είναι ρουμπίνια,των νεράιδων δώρα
και απ' αυτά αναδύονται γλυκές οι μυρωδιές
Δροσοσταλιές αναζητώ στις λαγκαδιές
σκουλαρίκια για να βάλω
στις ωραίες πασχαλιές!"
(Νεραϊδόκυκλος)

Από τη 2η πράξη του έργου, σκηνή 1η.


Από το αθάνατο αυτό έργο, εμπνεύστηκαν:


Mendelssohn:
Μετά την ανάγνωση του έργου, o Mendelssohn εμπνέεται και γράφει στα 17 του χρόνια μια Εισαγωγή (Op. 21) η οποία ενθουσιάζει τον άγγλο μουσικοκριτικό George Grove: "the greatest marvel of early maturity that the world has ever seen in music"!
Μετά από 16 χρόνια, το 1842, γράφει μετά από παραγγελία του Frederick William IV της Πρωσσίας τη σκηνική μουσική (όπου ενσωμάτωσε την υπάρχουσα Εισαγωγή ) για μια παραγωγή που θα ανέβαινε το 1843 στο Potsdam.
Στο ιντερμέτζο μεταξύ των πράξεων IV και V ακούγεται και το Γαμήλιο Εμβατήριο, ένα από τα πιό γνωστά και διαδεδομένα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ.

Heather Harper, Janet Baker
Philharmonia Orchestra
Otto Klemperer
Studio recording, London 28-29.I.1960 & 16.II.1960

Γαμήλιο εμβατήριο

*
*

Β. Britten: 

Γράφει μία όπερα, της οποίας το λιμπρέτο προσαρμόστηκε στο έργο του Shakespeare απο τον ίδιο και από τoν Peter Pears. Η πρεμιέρα της δόθηκε στις 11 Ιουνίου
1960 στο Aldeburgh Festival κάτω από τη δική του διεύθυνση.

Εδώ ακούμε τον Νίκο Σπανάτη, Act I and Act II

*
*


Ralph Vaughan Williams:
Συνθέτει το τραγούδι "Over Hill, Over Dale", από την ΙΙ πράξη του Σαιξπηρικού έργου

*
*

George Balanchine:
Μπαλέτο, που έκανε την πρεμιέρα του στις 17 Ιανουαρίου 1962 στη Νέα Υόρκη. Για τη παράσταση, χρησιμοποίησε και άλλες συνθέσεις του Mendelssohn. Τον Φεβρουάριο του 2007 η παράσταση μαγνητοσκοπήθηκε ζωντανά στο θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου, και βέβαια χόρεψαν οι καλύτεροι χορευτές του.

*
*

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

John Simmons (1870), Hermia and Lysander

Johann Heinrich Füssli, The Awakening of the Fairy Queen Titania, 

ca 1775-1790, oil on canvas 

Edwin Henry Landseer (1802–1873)- 

Scene from A Midsummer Night's Dream.
Titania and Bottom, National Gallery of Victoria, Australia

Joseph Noel Paton (1821–1901) - Puck and Fairies, ca 1850
Oil on millboard, Yale Center for British Art 

RACHEL'S MUSIC FOR EGON SCHIELE

Egon Schiele, "Self portrait grimacing"

Επιμέλεια: Elpida Nousa
12/6/2016


Ο Έγκον Σίλε γεννήθηκε σαν σήμερα 12 Ιουνίου 1890.Η ζωή του πολύ σύντομη, έχασε τη μάχη με το θάνατο μόλις στα 28 του, τέσσερεις μέρες μετά από την απώλεια της γυναίκας του Ήντιθ , που κυοφορούσε το παιδί τους.Και οι δυο, έπεσαν θύματα της ισπανικής γρίππης που θέριζε την Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Σαν καλλιτέχνης βάζει τη γυναίκα στο επίκεντρο της δημιουργίας του, με τη σεξουαλική ενέργειά της να αποτελεί τη μεγαλύτερη έμπνευσή του, τόσο, που να στιγματιστεί για πορνογραφία.
Αλλόκοτη η ζωή του κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε για αποπλάνηση ανηλίκων, παράλληλες σχέσεις,...κλπ...
Οι φιγούρες του συχνά είναι τραχιές, δύσκαμπτες, αποστεομένες, σχεδόν αποτρόπαιες. Στο έργο του συναντάς την ερωτική εκδοχή ενός σκληρού πεπρωμένου. Ιδιαίτερος, εκκεντρικός, απογυμνώνει την ομορφιά από κάθε τι εξωραϊστικό, με τρόπο αριστοτεχνικά βέβηλο!
Ωμή η τεχνοτροπία του, με φιγούρες καχεκτικές και νευρώδεις.
Ειδικά στις αυτοπροσωπογραφίες του φαίνεται να ποζάρει με έντονη θεατρικότητα, με στόχο να μας αποκαλυφθεί κάνοντας γκριμάτσες, μορφασμούς και δημιουργώντας έντονες συσπάσεις μυών.

******

ΜΟΥΣΙΚΗ: <<Rachel's : "Music for Egon Schiele">>

Γραμμένη για ένα χοροθέατρο είναι η μουσική που προτείνω γι'απόψε, εμπνευσμένη από την τραγική ζωή του αυστριακού καλλιτέχνη.
Ενα ορχηστρικό έργο των Rachel's, ενός μουσικού συνόλου που στην προκειμένη περίπτωση υπηρετεί το είδος της "Σύγχρονης Μουσικής Δωματίου".

Το έργο έχει τίτλο "Music for Egon Schiele", ξετυλίγεται σε 12 μουσικά επεισόδια και προσπαθεί να σκιαγραφήσει διακριτικά την προσωπικότητα και τη ζωή του ζωγράφου, υφαίνοντας μια αραχνοΰφαντη, λεπτεπίλεπτη μελωδική γραμμμή, να τυλίξει με αγάπη τον τραγικό δημιουργό.

Το πιάνο μεταφέρει συγκλονιστικά την αίσθηση του δράματος με βαθιές συγχορδίες σε ένα επίμονο οστινάτο κατά το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης, ενώ το τσέλο με το μελαγχολικό ηχόχρωμα, σε μια αέναη κίνηση του δοξαριού ταυτίζεται πιστά με την θλίψη του θεατή-ακροατή.
Με τη δυναμική συγκρατημένη και την ένταση να απελευθερώνεται σπάνια, εκτός από κάποια σημεία κορύφωσης της τραγικότητας, όπου πυκνώνει η υφή για να αποδώσει το απεγνωσμένο και βασανιστικό.
Η κίνηση της μελωδίας από το πιάνο συνεχής, ακούραστη, ατέρμονη λαχτάρα για δημιουργία και πειραματισμό, στο 3ο και 5ο επεισόδιο , όπου περιγράφει την ανάγκη του για έκφραση εικαστική μέσα από τις αυτοπροσωπογραφίες του.
Συγκοπτόμενοι ρυθμοί σε μινιμαλιστικό ύφος η απόδοση της σχέσης του με την Mime Van Osen, αρτίστας της παντομίμας.
Από τα pizzicati η έκφραση των αλλόκοτων, νευρωδών χαρακτηριστικών στα γυμνά σώματά του.
Κρυστάλλινες πινελιές στη υψηλή περιοχή του πιάνου, η ανάσα κι η λατρεία του για την Ήντιθ...
Το έργο ολοκληρώνεται αφού επανέλθει στο αρχικό θέμα σε μια μονότονη αρμονική αλυσίδα, που κόβεται απότομα αφήνοντας ατελή την πτώση, μετέωρη την αισθηση της "αναμονής της λύσης".

<<Rachel's : "Music for Egon Schiele">>

Chen Gang and He Zhanhao, The Butterfly Lovers

Γλυπτό στην Βερόνα, κοντά στο μνήμα της Ιουλιέττας (δεν βρήκα το όνομα του γλύπτη)

Επιμέλεια: Azy Gouziou
27/5/2018




Μια ιστορία αγάπης με Κινέζικες ρίζες, που μοιάζει με την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας:

The Butterfly Lovers Violin Concerto

https://www.youtube.com/watch?v=SciR6_xvKiY


Στις 27 Μαΐου 1959 δυο νέοι σπουδαστές του Ωδείου της Σανγκάης, ο Chen Gang (1935) και ο He Zhanhao (1933) παρουσίασαν το έργο τους σε μια τελετή για τον εορτασμό των 10 χρόνων της ιδρύσεως της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το πνευματικό τους παιδί ήταν ένα κοντσέρτο για βιολί διάρκειας 26 λεπτών, με τον τίτλο"Butterfly Lovers.”

Αυτό το κοντσέρτο είναι το πιο διάσημο σύγχρονο έργο της Κινέζικης μουσικής. Πρόκειται για μια ορχηστρική προσαρμογή του Κινέζικου μύθου “The Butterfly Lovers”. Εξιστορεί την τραγική αγάπη ενός ζεύγους του Liang Shanbo και της Zhu Yingtai, των οποίων τα ονόματα συχνά αποτελούν τον σύντομο τίτλο της ιστορίας “Liang Zhu “ και συχνά θεωρείται σαν η αντίστοιχη Κινέζικη εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.

H ιστορία περιγράφεται παρακάτω, έτσι όπως ακούγεται στο έργο που έχει μόνο ένα μέρος με διακριτά τα επτά τμήματα. Το σόλο βιολί συμβολίζει την Τσου Γινγκτάι και το τσέλο τον Λιάνγκ Σάνμπο.

*

*

1. Adagio cantabile.

Το κοντσέρτο αρχίζει με μια άρπα και μετά ένα σόλο φλάουτο ανοίγει μια ρέουσα μελωδία ετοιμάζοντας έτσι το σκηνικό της ιστορίας. Ένα όμποε ακούγεται μετά μαζί με τα έγχορδα ώσπου έρχεται το σόλο βιολί με μια απλή μελωδία που έχει τις ρίζες της σ’ ένα Κινέζικο παραδοσιακό τραγούδι το Κίτρινο Ποτάμι (Yellow River) και εξιστορεί την παιδική ηλικία της Τσου. Στον δρόμο της για το Χαντζού που πάει για σπουδές μεταμφιεσμένη σε άνδρα συναντάει τον Λιάνγκ για πρώτη φορά. Τότε το τσέλο πλέκεται με το βιολί φτιάχνοντας ένα όμορφο μελωδικό θέμα. Καθώς το τσέλο αποχωρεί, η ορχήστρα παίζει την ίδια μελωδία του βιολί, με το βιολί να συμπλέει κατά διαστήματα. Έτσι ξεκινά το μπουμπούκιασμα της αγάπης, χρησιμοποιώντας μια μικρή καντέντζα στο βιολί όπου έτσι εκφράζεται η χαρά της Τσου αλλά και η πίστη για την αδελφική του σχέση.

*

*

2.Allegro

H ορχήστρα ξεκινάει το επόμενο τμήμα και το βιολί εμφανίζεται παίζοντας μια γρήγορη και πρόσχαρη μελωδία που αντιπροσωπεύει τα πολυάσχολα τρία χρόνια σπουδών της Τσου και του Λιάνγκ. Πολλά παραδείγματα της τεχνικής του βιολιού ακούγονται όπως σπικάτο, γρήγορα περάσματα ακόμη και αρπισμοί που συνηθίζεται να επιδεικνύονται σ’ ένα κοντσέρτο βιολιού.

*

*

3.Allegro assai doloroso

Καθώς το τέλος των σπουδών πλησιάζει, ο Λιάνγκ και η Τσού είναι λυπημένοι καθώς συνειδητοποιούν ότι η κοινή τους πορεία σχεδόν τελειώνει. Η Τσου προσκαλεί τον Λιάνγκ να επισκεφθεί την οικογένειά της και του προξενεύει την πλασματική μικρότερη αδελφή της. Αυτός δεν γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα τον καλεί για να την παντρευτεί. Ο Λιάνγκ υπόσχεται να δει την Τσου και πάλι αλλά καθυστερεί την επίσκεψη

*

*

4. Pesante – Piu mosso – Duramente

Όταν η Τσου επιστρέφει στο σπίτι της ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της την έχει αρραβωνίσει με τον γιο μιας πλούσιας οικογένειας. Το σόλο βιολί και πάλι αντιπαλεύεται τις δυνάμεις της ορχήστρας, αντιπροσωπεύοντας έτσι τις διαμαρτυρίες της εναντίον του πατέρα της.

*

*

5. Lacrimoso

Όταν φτάνει ο Λιάνγκ, βλέπει την Τσου και καταλαβαίνει ότι είναι γυναίκα κι αμέσως ερωτεύονται. Το σόλο βιολί και το σόλο τσέλο παίζουν ένα συναισθηματικό ντουέτο, ένα απ’

τα πιο γνωστά και δυνατά μέρη της σύνθεσης.

*

*

6. Presto resoluto

Το ερωτικό ντουέτο μεταξύ των δυο αντικαθίσταται με θυμό καθώς ο Λιάνγκ μαθαίνει ότι κατά την απουσία του, η Τσου έχει μνηστευθεί με άλλον. Το σόλο βιολί παρουσιάζεται μ’ ένα λαμπερό και δύσκολο πέρασμα που ενισχύεται με συγχορδίες της ορχήστρας, αλλά σταδιακά επιστρέφει στην αρχική μελωδία που δηλώνει την αγάπη, με την συνοδεία του σόλο τσέλου. Ο Λιάνγκ αρρωσταίνει απ’ την θλίψη του και πεθαίνει καθώς το ντουέτο τελειώνει. Άλλο ένα δεξιοτεχνικό τμήμα για το σόλο βιολί και την ορχήστρα συνδυάζει τις αργές μελωδίες με τα γρήγορα κι ενεργητικά περάσματα που ακούστηκαν προηγούμενα. Η Τσου υποχρεώνεται να παντρευτεί τον άνδρα που διάλεξε ο πατέρας της αλλά βάζει έναν όρο: ότι η γαμήλια πομπή θα περάσει μπροστά απ’ το μνήμα του Λιάνγκ ώστε αυτή να του αποδώσει τιμές. Φτάνοντας εκεί ο καιρός αλλάζει απότομα και ξεσπά καταιγίδα. Μια αστραπή δημιουργεί ένα ρήγμα στον τάφο, όπου η Τσου πέφτει και το χάσμα κλείνει πίσω της. Το τμήμα τελειώνει με την αυτοκτονία της Τσου καθώς το σόλο βιολί τελειώνει με μια απότομη υψηλή νότα.

*

*

7. Adagio cantabile

Βγαίνει ο ήλιος και καθώς οι οικογένειες προσπαθούν να σώσουν την Τσου, ξεπετάγονται δυο πολύχρωμες πεταλούδες που χορεύοντας χάθηκαν στον ουρανό. Το σόλο βιολί και η ορχήστρα ξεδιπλώνουν το αρχικό θέμα και να δημιουργούν μια θριαμβευτική κορύφωση. Το κοντσέρτο τελειώνει γλυκόπικρα με μια τελική μελωδική φράση απ’ το σόλο βιολί, καταλήγοντας μυστηριωδώς με μια ψηλή Ρε νότα απ’ τα έγχορδα. Το τέλος απεικονίζει την μεταμόρφωση των ερωτευμένων σε πεταλούδες, ώστε να μην χωρίσουν ποτέ ξανά.

*

*

Η Μουσική διάρθρωση που στηρίζει αυτή την ερωτική ιστορία είναι ένα μείγμα Δυτικών στοιχείων (χόρδισμα και γενικά η ορχηστρική της γραφή), Κινεζικών πεντατονικών μελωδιών και τεχνικές μελισμάτων,αλλά και φανερής μουσικής αισθητικής ποιότητας.

H βιολονίστα Γιου Λίνα, είπε: “Ήμουν η σολίστ βιολονίστα στην πρεμιέρα. Όταν τελείωσα την πρώτη παράσταση υπήρχε απόλυτη ησυχία απ’ το ακροατήριο. Νιώσαμε άβολα για λίγες στιγμές και μετά ξέσπασε ένα βροντώδες χειροκρότημα. Αισθάνθηκα ανακούφιση κι ενθουσιασμένη το έπαιξα για δεύτερη φορά.”

*

*

ΠΗΓΕΣ

Wikipedia

All music

CCTV

The Epoch Times

Γλύπτης Sampek Engtay Μουσείο Τιονγκόα (Ινδονησία)

MAHLER, SYMPHONY Nr. 3

Επιμέλεια: Azy Gouziou
18/5/2018


Τον Απρίλιο του 2018 ανακοινώθηκαν οι νικητές του BBC Music Magazine. Στην κατηγορία καλλίτερης ηχογράφησης της χρονιάς (2017) ανακηρύχθηκε η εκπληκτική ερμηνεία της Τρίτης Συμφωνίας του Μάλερ υπό τον θρυλικό μαέστρο Μπέρναρντ Χάιτινκ (Bernard Haitink) και την Ραδιοφωνική Συμφωνική Ορχήστρα της Βαυαρίας.

Ιστορικά η πρώτη ηχογράφηση της Τρίτης Συμφωνίας του Μάλερ υπό τον Χάιτινκ έγινε μισό αιώνα πριν στο Άμστερνταμ. Η άποψή του δεν έχει αλλάξει πολύ - απ’ τη συγκρατημένη παράθεση της τεράστιας αρχής μέχρι τη μαγευτική παρουσίαση του μεγάλου φινάλε Αντάτζιο - αλλά η ερμηνεία της Ραδιοφωνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Βαυαρίας είναι ανυπέρβλητη.

*
*

H Συμφωνία αυτή είναι η μεγαλύτερη του Μάλερ και διαρκεί περίπου δύο ώρες και είναι ένας Ύμνος στην Φύση και του Ανθρώπου μέσα σ’ αυτή. Μόνο οι τίτλοι που έδωσε ο Μάλερ για τα έξι μέρη της Συμφωνίας είναι αρκετοί για να αντιληφθούμε το περιεχόμενο του ύμνου του.

"Pan Awakes, Summer Marches In" (O Παν ξυπνάει, το Καλοκαίρι έρχεται )

"What the Flowers in the Meadow Tell Me", (Τι μου λένε τα λουλούδια του αγρού)

"What the Animals in the Forest Tell Me" (Τι μου λένε τα ζώα και το δάσος)

"What Man Tells Me" (Τι μου λέει ο Άνθρωπος)

"What the Angels Tell Me" (Τι μου λένε οι Άγγελοι)

"What Love Tells Me" (Τι μου λέει η Αγάπη)

*
*

Εδώ ακούμε το Μαγευτικό Φινάλε απ’ την πρώτη ηχογράφηση το 1966 υπό τον Χάιτινκ

Κι εδώ ολόκληρη την Συμφωνία υπό τον Χάιτινκ με την Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου στα BBC Proms

(Δεν υπάρχει η βραβευθείσα ηχογράφηση στο YT, τουλάχιστον εγώ δεν την βρήκα)


ΠΗΓΕΣ

ΒΒC Magazine

Wikipedia

Allmusic

ΑΣΤΡΙΝΙΔΗΣ, ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

«Η Άλωση της Πόλης», Θεόφιλος

Επιμέλεια:Elpida Nousa
29/5/2018





"ΑΛΩΣΗ της ΠΟΛΗΣ, από τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ 1821", Ν.Αστρινίδης


Ο Νίκος Αστρινίδης ανήκει στο πάνθεον των κορυφαίων μουσικών δημιουργών μας. Υπήρξε σεμνός και μεγαλοφυής, ήπιος ως χαρακτήρας, χωρίς να τον απασχολεί η προβολή της μουσικής δημιουργίας του. Στερήθηκε μεν τιμές οι οποίες δικαιωματικώς του ανήκαν, κέρδισε όμως τη βαθύτατη εκτίμηση και σεβασμό του μουσικού χώρου, αφιερωμένος στην πρωτογενή χαρά της άδολης δημιουργίας.

Ο ίδιος πίστευε ακράδαντα ότι "ο συνθέτης πρέπει να γράφει αυτά που αισθάνεται. Πρέπει να βγάζει αυτό που νιώθει".

Η μουσική δημιουργία του περιλαμβάνει ορατόρια, συμφωνικά έργα, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο, σκηνική μουσική και τραγούδια σε μια προσωπική γλώσσα μουσικής γραφής με κύριο χαρακτηριστικό τον αρμονικό πλούτο, που επιτυγχάνει με την υιοθέτηση ενός έντονου χρωματισμού ως μέσο εκφράσης και την προσφυγή σε διατονικές αρμονικές λύσεις. Του άρεσε η συμμετρία και η σταθερότητα και ελληνική μουσική παράδοση (δημώδης και βυζαντινό μέλος), που είναι μεν παρούσα αλλά όχι κυρίαρχη.


***

ΣΥΜΦΩΝΙΑ 1821, Μέρος 1ο: ΑΛΩΣΗ


Το 1971 εγραψε τη "Συμφωνία 1821" για μικτή χορωδία και ορχήστρα, έργο 39 έπειτα από παραγγελία του Δήμου Θεσσαλονίκης για τον εορτασμό των 150 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.

Θεωρείται το πιο φιλόδοξο μέχρι σήμερα συμφωνικό έργο με θέμα την εθνική παλιγγενεσία, καλύπτει χρονολογικά την περίοδο από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι το ξέσπασμα της Επανάστασης του 1821 και διαρθρώνεται σε τέσσερα μέρη:

I. Άλωση,

II. Σκλαβιά,

III. Κλεφτουριά, και

IV. Επανάσταση.

Τα κείμενα που χρησιμοποιούνται προέρχονται από δημοτικά τραγούδια, το "Θούριο" του Ρήγα, τον "Ύμνο εις την Ελευθερίαν" του Σολωμού, έναν "Ψαλμό" του Δαβίδ και το "Τροπάριον" της Αναστάσεως.


Στο 1ο Μέρος με τίτλο "ΑΛΩΣΗ" χρησιμοποιεί για ποιητικό κείμενο το δημοτικό "Της Αγιά- Σοφιάς":


"Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,

σημαίνει κ’ η Αγιά-Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,

με τετρακόσια σήμαντρα κ’ εξήντα-δυό καμπάναις,

κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος..."κλπ


και τρεις στίχους από το δημοτικό της Δυτικής Μακεδονίας "Το πάρσιμο της Πόλης":


"Εσείς πουλιά μ’ πετούμενα σύρτε να πήτε στην Φραγκιά,

πέστε και στην Ελλάδα,

πήραν την Πόλην η Τουρκιά, το μέγα μοναστήρι"


Το μέρος αρχίζει με το θέμα από το δημοτικό "Το πάρσιμο της Πόλης", που το δίνουν τα βαθιά έγχορδα, και αποτελεί την βάση για την ανάπτυξη της μικρής συμφωνικής εισαγωγής που προλογίζει την είσοδο της χορωδίας.

Με τον στίχο "Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης" εμφανίζεται το δεύτερο θέμα, που αναπτύσσεται σε παραλλαγη.

Ακολουθεί ένα φουγκάτο αλλέγκρο, που καταλήγει στο επιβλητικό αργό χορικό: "Σώπασε κυρά Δέσποινα"

Το δεύτερο ποιητικό κείμενο αυτού του μέρους: "Εσείς πουλιά μ’ πετούμενα" στηρίζεται στην δική του μουσική. Αρχικά η απόδοση γινεται μόνο από τις γυναικείες φωνές, ενώ οι αντρικές περιορίζονται σ’ έναν θρηνητικό λυγμό, που χρησιμεύει και για αρμονικό στήριγμα της μελωδίας.

Στον τρίτο στίχο η διαδικασία αναστρέφεται και η βασική ερμηνεία γινεται από τις αντρικές φωνές , ενώ οι γυναικείες έχουν παραλάβει τον θρηνητικό λυγμό.

Στο τέλος ολόκληρη η χορωδία ξανατραγουδά τον τελευταίο στίχο και καθώς ολοκληρώνεται το μέρος αυτό ξανακούγεται το θέμα της αρχής, αυτή την φορά από τα βαθύτερα πνευστά.


Το 1ο μερος, η "Άλωση", έχει -συμφωνα με τους αναλυτές- την βαθύτερη εσωτερικότητα απ’ όλα τα μερη του εργου. Ο θρήνος για το πάρσιμο της Πόλης, η νοσταλγία για κάτι μεγάλο που χάθηκε, κυριαρχεί απ’ την αρχή ως το τέλος αυτού του μέρους, που μολονότι κυλά χαμηλόφωνα σχεδόν (εκτός από κάποιες λιγόστιγμες εκρήξεις) δημιουργεί έντονη εντύπωση στον ακροατή. Σ’ αυτό βοηθά κι η υποβλητική απλότητα του πρώτου δημοτικού μουσικού θέματος, που η λιτότατη γραμμή του έχει έντονα λυρικό χαρακτήρα.

Επίσης και η μαστορική ανάπτυξη του θέματος αυτού, με τις παραλλαγές και τις αλλοιώσεις του, που καταφέρνουν να δίνεται τόσες φορές το θέμα χωρίς να γίνεται μονότονη η επανάληψή του, θέτει από την αρχή την σφραγίδα στο έργο.

Πηγές:
Mακεδονικό Ωδείο
Stanford University/NICOLAS ASTRINIDIS

tar.gr

Ηλίας Χρυσοχοΐδης: https://www.researchgate.net/publication/324843896_Nicolas_Astrinidis_Symphony_1821_Nikos_Astrinides_Symphonia_1821

Διευθύνει ο ίδιος ο συνθέτης

.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Επιμέλεια: Elpida Nousa
8/4/2017


Η μουσική μου πρόταση έρχεται με αφορμή το Λαζαροσάββατο, μια και σήμερα γιορτάζουμε την ανάσταση του φίλου του Ιησού από τη Βηθανία, μέρα νίκης της ζωής επί του θανάτου.


Η Ανάσταση του Λαζάρου έδωσε έμπνευση σε πολλούς καλλιτέχνες.Ανάμεσά τους και ο Καραβάτζιο στο ομώνυμο εικαστικό του, στο οποίο με εκπληκτική μαεστρία απεικονίζει την ασθενική σάρκα του Λάζαρου, μόλις έχει αναστηθεί γι’αυτό και διατηρεί την ακαμψία του θανάτου, με ανασηκωμένο το ένα χέρι του αναστημένου προκειμένου να δεχτεί το Φως του Χριστού!
Θρυλείται πως ο ζωγράφος δούλευε με απόλυτη μυστικότητα το συγκεκριμένο εικαστικό, και πως υποχρέωνε τους εργάτες που χρησιμοποιούσε ως μοντέλα να κρατάνε ένα πτώμα που βρισκόταν σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Όταν τέλειωσε και παρουσίασε το έργο, παρότι εξέπληξε, προκάλεσε σχόλια και αντιδράσεις, κάτι που εξόργισε τον δημιουργό, κι έτσι, οξύθυμος καθώς ήταν, κομμάτιασε τον πίνακα με το μαχαίρι του.
Στη συνέχεια, ζωγράφισε άλλον, πιστότερο και ωραιότερο…

*****

To όμορφο εικαστικό θα συνοδεύσω με το έκτo από τα "14 Songs op. 34" του Ραχμάνινοφ για υψίφωνο και πιάνο, που είναι εμπνευσμένο από την "Ανάσταση του Λαζάρου" και θα το ακούσουμε από την κορυφαία σουηδή Elisabeth Soderstrom, ενώ στο πιάνο τη συνοδεύει ο Vladimir Ashkenazy.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

"ΚΥΡΙΑΚΗ του ΑΣΩΤΟΥ" 

Επιμέλεια: Elpida Nousa

"Επιστροφή του Ασωτου"  του Ρέμπραντ

Οπου ο καλλιτέχνης αποφεύγοντας κάθε διακοσμητικό στοιχείο, συγκεντρώνεται στην οπτική αφήγηση της παραβολής με το χρώμα και το φως ν’αποκαλύπτουν την ιστορία του ακόλαστου νέου. 
Μια συμφωνία λαμπερών και σκοτεινών τόνων, έντονου φωτός και σκιάς.

Το πρόσωπο του τυφλού πατέρα ακτινοβολεί από το εσωτερικό φως και το φως στα πέλματα του ασώτου αποκαλύπτει τα φθαρμένα παπούτσια και τα γδαρμένα πόδια, στοιχεία που μαρτυρούν πως ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και δύσβατος.
 ***
Η Μουσική τέχνη δίνει πλήθος αριστουργημάτων εμπνεόμενα από την Παραβολή, όμως σήμερα προτείνω να ακούσουμε το ορατόριο "The Prodigal Son" του σερ Αρθουρ Σάλλιβαν.
Γράφτηκε το 1869 με την επιρροή των ορατορίων του Μέντελσον να είναι ισχυρή.
Ο Σάλλιβαν, που συνέθεσε τη μουσική μέσα σε τρεις εβδομάδες, παραλλάσσει ελαφρώς την ιστορία παραλείποντας το επεισόδιο στο οποίο ο πρεσβύτερος γιος αμφισβητεί το έλεος που προσφέρεται στον άσωτο αδερφό του.
Αντ 'αυτού, εστιάζει στη δραματική συμφιλίωση πατέρα-γιου. 
Αντιμετωπίζει τον άσωτο όχι ως φύση που ρέπει προς την διαφθορά και την ακολασία (άποψη πολλών σχολιαστών, που ξεχνούν την ανθρώπινη φύση και τις νεανικές παρορμήσεις), αλλά ως ανήσυχο νέο, που βαριεστημένος από τη μονοτονία του σπιτιού, ανυπομονεί να ανακαλύψει τον κόσμο.
Ορατόριο με θαυμαστή ενορχήστρωση!

Το τελικό χορωδιακό :"Εσύ Κύριε, είσαι ο Πατέρας όλων μας!"

JACQUES OFFENBACH

JACQUES OFFENBACH

"Music in the Tuileries Gardens"

(Μουσική στους Κήπους του Κεραμεικού).

Édouard Manet

Επιμελεια: Elpida Nousa

ΕΝΤΟΥΑΡ ΜΑΝΕ-ΖΑΚ ΟΦΕΝΜΠΑΧ
Αφορμή δίνει η γενέθλια επέτειος του γάλλου ιμπρεσιονιστή Εντουάρ Μανέ(23 Ιανουαρίου 1832) και το εικαστικό του "Music in the Tuileries Gardens-Μουσική στους Κήπους του Κεραμεικού".
Το 19ο αι. οι Κήποι ήταν το μέρος, που συνήθως τις Κυριακές συγκεντρώνονταν οι Παριζιάνοι να ψυχαγωγηθούν και να διασκεδάσουν κάτω από τους ήχους της μπάντας που παιάνιζε καθόλη τη διάρκεια της μέρας.
Πλήθος κομψά ενδεδυμένων ανδρών και γυναικών έχουν συρρεύσει στο πάρκο...Kάποιοι όρθιοι ...κι άλλοι καθισμένοι στα καμωμενα με επιδεξιότητα, μεταλλικά καθίσματα ...
Αστοί της Παρισινής κοινωνίας, ανάμεσά τους κι επώνυμοι της Τέχνης, φίλοι του Μανέ, που εύκολα μπορεί να διακρίνει κάποιος αν παρατηρήσει προσεκτικά τις φιγούρες.
Ο κύριος με το ημίψηλο καπέλο και το λευκό παντελόνι είναι ο αδεφός του ζωγράφου, Ευγένιος, πίσω του και προς τα αριστερά ο Θεόφιλος Γκωτιέ, ενώ δίπλα του και προφίλ βλέπουμε και τον ποιητή Μπωντλαίρ, που εκτιμούσε δεόντως την τέχνη του Μανέ.
Ο ζωγραφος αυτοπροσωπογραφείται αφαιρετικά στην άκρη της αριστερής μεριάς του έργου...
Στη δεύτερη σειρά και κάτω από το θεόρατο δέντρο, ένας κύριος με γυαλιά και κοντό μουστάκι.
Πρόκειται για τον ΖΑΚ ΟΦΕΝΜΠΑΧ, δημοφιλή για τις οπερέτες του εκείνη την εποχή στη Γαλλία.
Χαιρετούρες, φιλοφρονήσεις, υποκλίσεις...
Ολα, με διάθεση ευθυμίας και ιλαρότητας!Μια αστείρευτη τέρψη, ένα μεθύσι της καρδιάς!
Η άλλη όψη της καθημερινότητας που ο Μανέ κατορθώνει να τής δώσει μια διάσταση ονειρική με τη μουσική να βροντοφωνάζει διαρκώς την παρουσία της παρότι κανένας από τους εκτελεστές δεν εμφανίζεται στον πίνακα.
Η χαρά και η ευδαιμονία που προσφέρει η ακρόασή της αντικατοπτρίζεται διάχυτα στα πρόσωπα των παρευρισκομένων κι είναι ο Μανέ εκείνος που αποτυπώνει αυτό το συναίσθημα με άφθαστη μαεστρία καθώς οι γρήγορες, ελεύθερες πινελιές του κι οι χρωματικές κηλίδες μεταφέρουν στ'αυτιά μας τους εύθυμους, ρυθμικούς ήχους της ορχήστρας, τις χαρούμενες φωνές του κόσμου, την κίνηση των σωμάτων που αν και συνωστισμένα λικνίζονται διακριτικά κάτω από τα κομψά και περίτεχνα ενδύματά τους...

Μια υπαίθρια σκηνή, που τον παλμό της μεταφέρει με την άψογη τεχνική του ο Εντουάρ Μανέ σε αυτό το εικαστικό του 1862!

"La vie parisienne:ΟΦΕΝΜΠΑΧ"
Λάτρεις της καλοπέρασης οι Γάλλοι, η ζωή τους αποτυπώνεται μουσικά λίγα χρόνια αργότερα από έναν καλλιτέχνη της παρέας του ζωγράφου και μέρος του πίνακα, τον Ζακ Όφενμπαχ.
"La vie parisienne-Παριζιάνικη ζωή" είναι ο τίτλος μιας οπερέτας του 1866, την πρώτη του Οφενμπαχ που απεικονίζει τη σύγχρονη ζωή, (μιας και όλες οι προηγούμενες αντλούσαν τα θέματά τους από τη μυθολογία), από την οποία θα απολαύσουμε την υπέροχη ουβερτούρα της...
Με ζωηρό και εύθυμο χαρακτήρα, η Ουβερτούρα δομείται δεξιοτεχνικά, απαιτώντας από τους εκτελεστές να ξεδιπλώσουν τις ικανότητες και τα προσόντα τους.
Εντυπωσιακοί ακροβατισμοί χρωματίζουν με ενθουσιασμό τον γρήγορο και αισιόδοξο ρυθμό της!

Jacques Offenbach: "La vie Parisienne- Ouverture"

Tην Ορχήστρα της Όπερας της Βιέννης διευθύνει ο Hermann Scherchen:

JOSEPH HAYDN

JOSEPH HAYDN

Joseph Haydn playing quartets - 

Anonymous

before 1790

StaatsMuseum, Vienna

Επιμέλεια: De Profundis Ya

"I was cut off from the world. There was no one to confuse or torment me, and I was forced to become original."

HAYDN

" είχα αποκοπεί από τον κόσμο. Δεν υπήρχε κανείς να συγχέουμε ή να με βασανίζεις, και αναγκάστηκα να γίνει αυθεντικό."

Χάιντν

FRANZ SCHUBERT

Franz Schubert

Πινακας: Πορτρετο του Σουμπερτ .

(Αγνωστος (σε εμένα) ζωγραφος)

Επιμέλεια: ‎Christos Sipsis‎

  

ΙΧΝΗ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

"ΙΧΝΗ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ"

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ: 

"La neige à Louveciennes", Alfred Sisley.

Επιμέλεια: Elpida Nousa

10 / 1 / 2017

Προσδοκούσαμε από μέρες να λαμποκοπήσει ολόλευκο…
Nα μάς εξαγνίσει με την απαλή, πάλλευκη μεγαλοπρέπειά του καλύπτοντας στέγες, κλώνους, αυλές, κεραμίδια και κήπους…
Άκουσα τη μουσική της σιωπής του υπέροχου, χιονισμένου τοπίου!!
Πόσο ευφραίνεται η καρδιά στο πάναγνο, λευκό του χιονιού, όταν αυτό δεν σου δημιουργεί προβλήματα...
Όταν όμως αυτό συμβαίνει, νοιώθεις πόσο αιχμηρή είν’ η ψυχρότητα του πάγου...κι η απεραντοσύνη της λευκότητας, πόσο οδυνηρά αφόρητη…
Τέλος καλό όμως, όλα καλά, όπως συνηθίζουμε να λέμε, κι η ταλαιπωρία που μου δημιούργησε το, υπό άλλες συνθήκες, παιχνιδιάρικο χιόνι γίνεται μια φαιδρή ανάμνηση στο πέρασμα του χρόνου…

*****
«Ίχνη στο χιόνι», δεν άφησα μόνο εγώ σήμερα περπατώντας στα ορεινά της Αιγιάλειας, καθώς όλες αυτές τις μέρες ήμουν αποκλεισμένη από το βαρύ χιονιά, που έπληξε τη χώρα μας, άφησε και ο μέγας ιμπρεσιονιστής Κλωντ Ντεμπισί, όταν η φαντασία και η μουσική του λειτούργησαν ως στοχαστικοί ιχνηλάτες…
Το έκτο κομμάτι από το 1ο Βιβλίο των Πρελουδίων του έχει τίτλο «Ίχνη στο Χιόνι» και αποτελεί σύνθεση της πρώτης δεκαετίας του 1900.
Το πρελούδιο είναι σε δυαδική μορφή, με τα δυο τμήματα Α και Β να μοιράζονται εξίσου την έκταση της σύνθεσης, που κινείται ανάμεσα σε Μιξολύδιο και Δώριο τρόπο με μοτίβα που δίνουν την αίσθηση της θλίψης και της ερήμωσης, ενώ τα χτυπήματα στην ψηλή περιοχή του πιάνου, που επιτυγχάνονται με το σταύρωμα του αριστερού χεριού πάνω από το δεξί, παραπέμπουν στα αποτυπώματα, που αφήνουν οι πατημασιές πάνω στο λευκό χιόνι.
Παράφωνες συγχορδίες παραδίνονται σ’ένα συνδυασμό δυναμικής ανάμεσα στο morendo(πεθαμένο) και το pianissimo(σιγανά, μαλακά) ως ψυχρή έκφραση μοναξιάς, απομόνωσης και ερήμωσης.
Μια σύντομη coda ολοκληρώνει την εικόνα της παγωνιάς, του ψύχους...της εγκατάλειψης...
Υπάρχουν μελετητές που υποστηρίζουν πως το συγκεκριμένο πρελούδιο αποτελεί έμπνευση από ΠΙΝΑΚΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ, που απεικονίζει ένα χιονισμένο τοπίο και συγκεκριμένα την ελαιογραφία του βρετανού ζωγράφου Alfred Sisley με τίτλο «Χιόνι στη Louveciennes», που εκτίθεται στο Musée d'Orsay στο Παρίσι.
[Η Louveciennes είναι προάστιο του Παρισιού, όπου διέμεναν πολλοί ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι (Μονέ, Πισαρό, Ρενουάρ, Σίσλευ,) οι οποίοι έχουν απεικονίσει γωνιές και τοπία της σε έργα τους]
Χιονοδαρμένα, σιωπηλά κομμάτια γης και ψυχής σ'αυτό το Πρελούδιο, που το ακούμε από τα μαγικά χέρια του Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ, μέρος ενός εκπληκτικού ντοκυμαντέρ του 1999 της Γαλλικής τηλεόρασης, φόρος τιμής στο Ντεμπισί, όπου ο ταλαντούχος πιανίστας ερμηνεύει με κομψότητα και φινέτσα τα ευπαθή, λεπτεπίλεπτα κομμάτια σε ένα περιβάλλον που αντανακλά εκείνο του συνθέτη.
Αρχιτεκτονική, παλιές φωτογραφίες, στιγμιότυπα αρτ ντεκό και εικόνες της φύσης πλέκονται με τον ονειρικό ήχο του πιάνου, ενώ παρεμβολές από σχόλια, ποιητικά αποσπάσματα και σκέψεις του συνθέτη καταχωρημένες στο ημερολόγιό του συνθέτουν μια ταινία-αποκλειστικό άγγιγμα και προσέγγιση στην καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία του Ντεμπισί, που όμως δεν φυλακίζει στενά τη φαντασία του ακροατή-θεατή, μα αφήνει χώρο στο μυαλό του να περιπλανηθεί σε αυτό το πολύ ιδιαίτερο μουσικό βασίλειο των Πρελουδίων.

*****

Claude Debussy:

 «Des pas sur la neige»

Daniel Barenboim

ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ - ΓΚΑΙΤΕ

Michelangelo's Ganymede. 

Copy after a lost original (1532) pencil. 

Royal Collection, Windsor Castle

Επιμέλεια: De Profundis Ya 

21/1/2015

GOETHE: ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ

Πώς με ζεστάινεις, άνοιξή μου,
γλυκειά τριγύρω,
μέσα στο φέγγος της αυγής!
Χίλιες φορές ηδονικά
σφίγγεται απάνω στη καρδιά μου
αίσθημα θείο,
της θέρμης της αιώνιας σου,
ατέλειωτη Ομορφιά!
Να σε αγκαλιάσω πόσο θάθελα
με αυτά μου εδώ τα χέρια!
Στο στήθος σου, αχ,
με τι λαχτάρα γέρνω,
και τα λούλούδια σου κ' η χλόη σου
σκεπάζουν την καρδιά μου.
Τη φλογερή του στήθους μου
δροσίζεις δίψα,
γλυκό μου αγέρι πρωινό.
Απ' την αχνή τη ρεματιά
ερωτικά το αηδόνι με καλεί.
Έρχομαι, έρχομαι!
Πού; Αχ, πού;
Ψηλά! Ψηλά μιά ορμή με σέρνει.
Τα σύννεφα κατρακυλούν,
γέρνουν τα σύννεφα
στην ποθητήν αγάπη εμπρός.
Σ' εμένανε! Σ΄εμένα!
Στον κόρφο σας
Ψηλά!
Αγκαλιασμένοι!
Ψηλά στο στήθος σου,
τα πάντα που αγαπάς, Πατέρα!

Μετάφραση: Νίκος Α. Σερεσλης
Περιοδικό Νέα Εστία, ΕΚΕΒΙ

*

Ο ομορφότερος των θνητών, περιγράφει τον ΓΑΝΥΜΗΔΗ ο Όμηρος.

Πρίγκιπας της Τροίας, γιός του Τρώα και της Καλλιρόης. Ο Δίας μεταμορφωμένος σε αετό τον άρπαξε και τον μετέφερε στον Όλυμπο, του έδωσε αθανασία και έζησε αιώνια εκεί ως οινοχόος των θεών. Σαν αποζημίωση, ο Δίας έστειλε τον Ερμή να προσφέρει για λογαριασμό του στον Τρώα, πατέρα του Γανυμήδη, ένα ζευγάρι άλογα γοργοπόδαρα σαν τον άνεμο κι ένα χρυσό κλήμα, έργο του Ηφαίστου. (wiki)

*

Δύο ποιήματα του GOETHE, της ίδιας περιόδου (1770-1775) που θεωρούνται σαν "ζευγάρι",
είναι ο Γανυμήδης που αποπλανάται από τον Δία και ο Προμηθέας.
Το ένα εκφράζει το αίσθημα της θείας αγάπης, ενω το άλλο το δημιουργικό και ανυπότακτο
πνεύμα που αψηφά το Θείο.

 Δίας και Γανυμήδης, αττικός κρατήρας, 490-480 ΠΤΕ., ΜΕΤ

 Baldassare Peruzzi - ( c. 1509-14). Villa Farnesina, Rome, Italy.

 The Abduction of Ganymede (ca. 1650), by Eustache Le Sueur, 

(Inventory) Louvre Museum

 Λεπτομέρεια από άγαλμα του Γανυμήδη από πεντελικό μάρμαρο, 

ρωμαϊκό αντίγραφο αγάλματος του 4ου αι. π.τ.Ε. Λούβρο

*

 O SCHUBERT συνέθεσε το ποίημα του Goethe το 1817, εκδόθηκε το 1825 και το αφιέρωσε στον ποιητή. Είναι γραμμένο για σολο φωνή και πιάνο.
Το ίδιο ποίημα μελοποίησε και ο HUGO WOLF.

 *

Δώρο από τον φίλο Strati Vagi: 
Η Lotte Lehmann απαγγέλλει Γανυμήδη του Goethe

*  

 Το ποίημα στην πρωτότυπη γλώσσα:

Στην πρωτότυπη γλώσσα:
Wie im Morgenglanze
Du rings mich anglühst,
Frühling, Geliebter!
Mit tausendfacher Liebeswonne
Sich an mein Herz drängt
Deiner ewigen Wärme
Heilig Gefühl,
Unendliche Schöne!

Daß ich dich fassen möcht'
In diesen Arm!

Ach, an deinem Busen
Lieg' ich, schmachte,
Und deine Blumen, dein Gras
Drängen sich an mein Herz.
Du kühlst den brennenden
Durst meines Busens,
Lieblicher Morgenwind!
Ruft drein die Nachtigall
Liebend nach mir aus dem Nebeltal.
Ich komm', ich komme!
Wohin? Ach, wohin?

Hinauf! Hinauf strebt's.
Es schweben die Wolken
Abwärts, die Wolken
Neigen sich der sehnenden Liebe.
Mir! Mir!
In eurem Schosse
Aufwärts!
Umfangend umfangen!
Aufwärts an deinen Busen,
Alliebender Vater! 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ - ΕΠΟΧΗ ΤΡΥΓΟΥ

Φθινόπωρο, η εποχή του τρύγου

 Ο Όμηρος περιγράφει διεξοδικά όλες τις σκηνές που απεικονίζονται στην αριστουργηματική ασπίδα του Αχιλλέα (ασπίδα που σφυρηλάτησε ο Ήφαιστος), μεταξύ άλλων και μια σκηνή τρύγου.


Επιμέλεια: De Profundis Ya
13/9/2014

Όμηρος, Ραψωδία Σ

Κι' ήσυχος παρέκει ο νοικοκύρης
ραβδί κρατώντας έστεκε χαρούμενος στον όχτο.
Και κράχτες χώρια τοίμαζαν κάτου από λέφκα δείπνο,
κι' έψηναν βόδι πούσφαξαν μεγάλο• κι' οι γυναίκες
πολλά άσπρα αλέβρια αλέθανε, ταγή των δουλεφτάδων. 560
Κι' έβαζε αμπέλι εκεί σιμά σταφύλια φορτωμένο
ώριο μεγάλο ολόχρυσο, μα τα σταφύλια μάβρα,
[το κάθε κλήμα μ' αργυρά παλούκια στυλωμένο].
Γύρω χαντάκι κάρφωσε σμαλτένιο, γύρω φράχτη
από καλάϊ, κι' είχε ανοιχτό μουντό 'να μονοπάτι, 565
στ' αμπέλι απ' όθες έμπαιναν σαν είταν να τρυγήσουν.
Και νιες και νιοι καλόκαρδοι μαζί όλοι κουβαλούσαν
το γλυκοστάφυλο καρπό μες στα πλεχτά καλάθια.
Κι' ένας τους νιός στο γυρισμό τούς βάραε το λαγούτο
γλυκά που λες σε λίγωνε, κι' αγάλι τ' αποτρύγια 570
τραγούδαε, κι' όλη η συντροφιά ξοπίσω ροβολούσε,
και ξεφωνώντας χόρεβαν μ' ανάλαφρο ποδάρι.
 
Μετάφραση: Αλέξανδρος Πάλλης

ΣΑΙΞΠΗΡ, ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΡΙΝΗΣ ΝΥΚΤΟΣ

William Blake, Oberon, Titania and Puck with Fairies Dancing, ca 1786
From William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream
Watercolor and graphite on paper, Tate Britain.

Επιμέλεια: De Profundis Ya 

28/11/2014

Από αυτό το αριστούργημα του Shakespeare επόμενο ήταν να εμπνευστούν συνθέτες, ζωγράφοι, χορογράφοι, σκηνοθέτες, και ......

John Simmons (1870), Hermia and Lysander

Mendelssohn: 

Μετά την ανάγνωση του έργου, o Mendelssohn εμπνέεται και γράφει στα 17 του χρόνια μια Εισαγωγή (Op. 21) η οποία ενθουσιάζει τον άγγλο μουσικοκριτικό George Grove: "the greatest marvel of early maturity that the world has ever seen in music"!
Μετά από 16 χρόνια, το 1842, γράφει μετά από παραγγελία του Frederick William IV της Πρωσσίας τη σκηνική μουσική (όπου ενσωμάτωσε την υπάρχουσα Εισαγωγή ) για μια παραγωγή που θα ανέβαινε το 1843 στο Potsdam.
Στο ιντερμέτζο μεταξύ των πράξεων IV και V ακούγεται και το Γαμήλιο Εμβατήριο, ένα από τα πιό γνωστά και διαδεδομένα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ. 

Mendelsshon, A Midsummer Night's Dream.

Philharmonia Orchestra, Otto Klemperer,

Heather Harper, Janet Baker.

Studio recording, London 28-29.I.1960 & 16.II.1960

Το γνωστό "Γαμήλιο Εμβατήριο" 

Johann Heinrich Füssli, The Awakening of the Fairy Queen Titania, 

ca 1775-1790, oil on canvas

Β. Britten:

Γράφει μία όπερα, της οποίας το λιμπρέτο προσαρμόστηκε στο έργο του Shakespeare απο τον ίδιο και από τoν Peter Pears. Η πρεμιέρα της δόθηκε στις 11 Ιουνίου 1960 στο Aldeburgh Festival κάτω από τη δική του διεύθυνση.

 Edwin Henry Landseer (1802–1873)- Scene from A Midsummer Night's Dream.
Titania and Bottom, National Gallery of Victoria, Australia

Ralph Vaughan Williams: 

Συνθέτει το τραγούδι "Over Hill, Over Dale", από την ΙΙ πράξη του Σαιξπηρικού έργου.

Over hill, over dale,
Thorough bush, thorough briar,
Over park, over pale,
Thorough flood, thorough fire
I do wander everywhere.
Swifter than the moonè's sphere;
And I serve the fairy queen,
To dew her orbs upon the green.
The cowslips tall her pensioners be;
In their gold coats spots you see;
Those be rubies, fairy favours,
In those freckles live their savours:
I must go seek some dew-drops here,
And hang a pearl in every cowslip's ear.

Joseph Noel Paton (1821–1901) - Puck and Fairies, ca 1850
Oil on millboard, Yale Center for British Art

George Balanchine: 

Μπαλέτο, που έκανε την πρεμιέρα του στις 17 Ιανουαρίου 1962 στη Νέα Υόρκη. Για τη παράσταση χρησιμοποίησε και άλλες συνθέσεις του Mendelssohn. Τον Φεβρουάριο του 2007 η παράσταση μαγνητοσκοπήθηκε ζωντανά στο θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου, και βέβαια χόρεψαν οι καλύτεροι χορευτές του. (στα σχόλια όλο το μπαλέτο απο αυτή τη παραγωγή)

Κινηματογράφος:

Δειγματοληπτικά,  από το έργο των Max Reinhardt & William Dieterle, 1935, 

με τους James Cagney, Mickey Rooney, Olivia de Havilland κ.α.

Από την Wiki,  Η υπόθεση του έργου:

 To Όνειρο Θερινής Νυκτός είναι μια ρομαντική κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Περιγράφει τις περιπέτειες τεσσάρων νεαρών Αθηναίων και μιας ομάδας
ερασιτεχνών ηθοποιών, τη σχέση τους με το Δούκα και τη Δούκισσα της
Αθήνας, Θησέα και Ιππολύτη, και με τα ξωτικά ενός δάσους κάτω από το φεγγάρι.
Συνδετικός
κρίκος στις τρεις ιστορίες που παρουσιάζονται είναι οι γάμοι του Δούκα
της Αθήνας Θησέα και της βασίλισσας των Αμαζόνων,
Ιππολύτης. Στην αρχική σκηνή, η Ερμία αρνείται να συμβιβαστεί με την επιθυμία του πατέρα της να την παντρέψει με το Δημήτριο.

Ο πατέρας της όμως μπροστά στο Θησέα επικαλείται έναν αρχαίο αθηναϊκό
νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η κόρη πρέπει να παντρευτεί το μνηστήρα που
διάλεξε ο πατέρας της, αλλιώς αντιμετωπίζει ποινή θανάτου ή ισόβια
υπηρεσία στη θεά Άρτεμη.
Έτσι,
η Ερμία και ο αγαπημένος της, Λύσανδρος, αποφασίζουν να κλεφτούν και να
διαφύγουν τη νύχτα μέσα από το δάσος. Η Ερμία εμπιστεύεται το σχέδιο
στην καλύτερη φίλη της, Έλενα,
η οποία όμως το μαρτυράει στο Δημήτριο για να κερδίσει την εύνοιά του
και να τη διαλέξει. Οι δυο τους ακολουθούν τους δυο αγαπημένους, που
ανυποψίαστοι κοιμούνται στο δάσος.
Εν τω μεταξύ, στο δάσος καταφτάνουν ο Βασιλιάς των Ξωτικών Όμπερον και η βασίλισσα Τιτάνια,
οι οποίοι έχουν τσακωθεί, γιατί η Τιτάνια αρνείται να δώσει για
"ιππότη" στον Όμπερον έναν ακόλουθό της. Ο Όμπερον θέλει να την
εκδικηθεί κι έτσι προσλαμβάνει τον σκανδαλιάρη Πακ (ή Πουκ,
σε παλαιότερες εκδοχές) για να βρει ένα λουλούδι, ο χυμός του οποίου
κάνει όποιον το πιει να ερωτευτεί το πρώτο ον που δει μπροστά του.
Βλέποντας το Δημήτριο να συμπεριφέρεται άσχημα στην Έλενα, ο Όμπερον
διατάζει τον Πακ να ρίξει λίγο υγρό στα βλέφαρά του. Κατά λάθος, ο Πακ
το ρίχνει στο Λύσανδρο, ο οποίος ερωτεύεται την Έλενα. Ο Δημήτριος ακόμα
ακολουθεί την Ερμία και ο Όμπερον θυμώνει, έτσι μαγεύει και τον
Δημήτριο. Εξαιτίας του λάθους του Πακ, τώρα και οι δυο άνδρες
τσακώνονται για την Έλενα, η οποία όμως πιστεύει ότι την κοροϊδεύουν. Οι
τέσσερις χαρακτήρες κυνηγιούνται και τσακώνονται όλη τη νύχτα και
αναζητούν μέρος για μονομαχία κι έτσι ο Όμπερον διατάζει τον Πακ να τους
κρατήσει χώρια και να ξανα-"μαγέψει" το Λύσανδρο να ερωτευτεί την Ερμία
για να αποτρέψει την αιματοχυσία.
Εν τω μεταξύ, μια ομάδα τεχνιτών χαμηλής κοινωνικής τάξης έχουν
κανονίσει να στήσουν μια παράσταση με την ιστορία του Πύραμου και της
Θίσβης για το γάμο του Θησέα και τριγυρίζουν μες στο δάσος κοντά στην
περιοχή της Τιτάνια. O Πουκ βλέπει τον Νικ Μπότομ, ένα
θεατρόπληκτο υφαντή, και μετατρέπει το κεφάλι του σε γάιδαρο. Η Τιτάνια
ξυπνάει, και μαγεμένη από το φίλτρο που της έριξε ο Όμπερον, ερωτεύεται
τον υφαντή και του συμπεριφέρεται σαν να ήταν ευγενής με όλες τις
φροντίδες. Σε αυτή την κατάσταση, συναντάει τον Όμπερον και του δίνει
τον ακόλουθο: έτσι ο Όμπερον διατάζει τον Πακ να λύσει τα μάγια από τον
υφαντή και την Τιτάνια, καθώς και από το Λύσανδρο.
Τότε, τα ξωτικά εξαφανίζονται και εμφανίζονται στο δάσος για πρωινό
κυνήγι ο Θησέας με την Ιππολύτη. Ξυπνούν τους τέσσερις νέους και, καθώς ο
Δημήτριος δεν αγαπάει πλέον την Ερμία, ο Θησέας παρακάμπτει την
επιθυμία του πατέρα της Ερμίας και ετοιμάζει τους γάμους όλων. Οι
τέσσερις νέοι σκέφτονται ότι τα γεγονότα της νύχτας πρέπει να ήταν
κάποιο όνειρο. Το ίδιο σκέφτεται και ο Νικ Μπότομ ο υφαντής, όταν
ξυπνάει και αυτός. Στην Αθήνα, όλοι παρακολουθούν την παράσταση "Πύραμος
και Θίσβη" των τεχνιτών. Είναι εντελώς γελοία και κακοπαιγμένη, αλλά
χαίρονται όλοι και αποσύρονται για ύπνο. Με το σκοτάδι, ο Όμπερον κι η
Τιτάνια ευλογούν το σπίτι και τους νιόπαντρους, ενώ ο Πακ απευθύνεται σε
ένα μονόλογο προς τους θεατές, ενώ πέφτει η αυλαία.

http://el.wikipedia.org/.../%CE%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF...

Όνειρο Θερινής Νυκτός - Βικιπαίδεια

To Όνειρο Θερινής Νυκτός είναι μια ρομαντική κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Περιγράφει τις περιπέτειες…

EL.WIKIPEDIA.ORG

 Όλο το έργο στα αγγλικά

http://shakespeare.mit.edu/midsummer/full.html

Midsummer Night's Dream: Entire Play

SHAKESPEARE.MIT.EDU