Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014

WILIIAM SHAKESPEARE, ROMEO AND JULIET

Auguste Rodin, Romeo and Juliet, marmor, 1905 Hermitage, St. Petersburg, Russia

Επιμέλεια: De Profundis Ya
3/12/2014

ΙΟΥΛΙΕΤΑ:.....Στου έρωτα το μαγικό παιχνίδι
Τους εραστές φωτίζει η ομορφιά τους.
Κι ο έρωτας, που λεν τυφλός πως είναι
τη σκοτεινιά της νύχτας προτιμάει.
Έλα γλυκειά μου νύχτα να μου μάθεις
πώς δυο παρθενικά κορμιά θα σμίξουν
μες στη χαρά του έρωτα δοσμένα.
Σκέπασε με τη μαύρη σου χλαμύδα
το αίμα που τα μάγουλά μου καίει
ώσπου να ξεθαρρέψει ο έρωτάς μου
που άντρα δεν εγνώρισε ποτές του.
Να ξεθαρρέψει και να καταλάβει
πως ειν’ αγνή η αληθινή αγάπη.
Αχ, έλα νύχτα, έλα μου Ρωμαίο
τη νύχτα αυτή σαν ήλιος να φωτίσεις.
Στης νύχτας το φτερό λευκός που θα ΄σαι!
ΡΩΜΑΙΟΣ:.....ποιο είναι άραγε το φως που φέγγει σε κείνο το παράθυρο; Είναι ο ήλιος που ανατέλλει! Η Ιουλιέτα μου!
Βγες ήλιε μου, τη φθονερή σελήνη σβήσε
Που αρρώστησε από καημό σαν είδε, τι όμορφη που είσαι!
Είναι η κυρά κι αγάπη μου!
Αχ, να ‘ξερε πώς είναι!
Τι λέει;
Τίποτα…σωπαίνει…
Μα όχι!
Τα μάτια της μιλούν και θα τους απαντήσω!
Τι θράσος, όμως, πού ‘χω!
Όχι, σε μένα δε μιλά…
Δυο άστρα από τον ουρανό, τα πιο όμορφα της πλάσης
βγήκαν σεργιάνι εκεί ψηλά.
Κι ωσότου να γυρίσουν,
ζήτησαν απ’ τα μάτια της, τη θέση τους να πάρουν!
Αλλά αν αυτό γινόταν,
η λάμψη τους θα εθάμπωνε των αστεριών τη λάμψη.
Τ’ αστέρια θα αχνόφεγγαν, όπως το λυχναράκι
στο φως της μέρας.
Τα ουράνια θα πλημμύριζαν κι όλη η γη, με λάμψη,
που τα πουλιά θα πίστευαν πως ήρθε πάλι η μέρα
και θ’ άρχιζαν να κελαηδούν!
Για κοίτα πώς το μάγουλο, το χέρι της αγγίζει!
Αχ, να ‘μουν στο χεράκι της γάντι,
στο μάγουλό της ν’ ακουμπώ!
ΙΟΥΛΙΕΤΑ: Αλίμονό μου.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Μιλάει. Αχ μίλα πάλι άγγελε, που εκεί πάνω λάμπεις.
Εσύ η δόξα της νυχτιάς. Άγγελος είσαι τ’ ουρανού.
Άνοιξες τις φτερούγες σου και πέταξες
και όλοι σε βλέπουνε κατάπληκτοι,
με θαυμασμό, με δέος, πάνω από σύννεφα βαριά
να τρέχεις, να καλπάζεις
και στα πλατιά του αγεριού τα στήθη, ν’ αρμενίζεις!

Μετάφραση Ράιας Μουζενίδου

WILIIAM SHAKESPEARE, απόσπασμα από το έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα"

Title page of the first edition

Mary Saunderson, 17os αι. Ίσως η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας ηθοποιός που έπαιξε στο ρόλο της Ιουλιέτας

L’ultimo bacio dato a Giulietta da Romeo by Francesco Hayez. Oil on canvas, 1823.

Villa Carlotta

Romeo and Juliet (detail) by Frank Dicksee

1884

Πάνω στο έργο του Shakespeare "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" γράφτηκαν τουλάχιστον 27 όπερες. Η πρώτη (1776), είναι ένα Singspiel του GEORG BENDA, παραλείπει μεγάλο μέρος της δράσης και έχει αίσιο τέλος.

Η πιο γνωστή είναι του GOUNOD (1867) "Romeo et Juliette" με λιμπρέτο του Jules Barbier και Michel Carré.

Ο BERLIOZ έγραψε το ομώνυμο Συμφωνικό Δράμα, έργο μεγάλης κλίμακας, σε τρία μέρη για μικτή χορωδία και ορχήστρα. Η πρεμιέρα του δόθηκε το 1839.

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα του TCHAIKOVSKY γράφτηκε το 1869, αναθεωρήθκε το

1870 και 1880, είναι ένα Συμφωνικό Ποίημα, που περιέχει την περίφημη

μελωδία που είναι γνωστή σαν το "θέμα της αγάπης".

Άλλοι κλασικοί συνθέτες που εμπνέονται από το έργο είναι οι Henry Hugh Pearson, Svendsen, Delius (A Village Romeo and Juliet), Stenhammar, Kabalevsky.

Όσο αφορά στο μπαλέτο, η πιο γνωστή είναι η εκδοχή του PROKOFIEV

The Royal Ballet | Rudolf Nureyev & Margot Fonteyn (1966)

https://www.youtube.com/watch?v=2xU3JjiPkqM&hd=1

Romeo and Juliet

(1966) The Royal Ballet | Rudolf Nureyev & Margot Fonteyn (imdb.com tt0060911)

Από τις ταινίες που γυρίστηκαν, οι πιο αξιοσημείωτες είναι του GEORGE CUKOR, παραγωγή του 1936 και υποψήφια για πολλά Oscar, και του Franco Zeffirelli, παραγωγή του 1968.

Romeo and Juliet 1936 Official Trailer (Nominated Oscar / Best Picture), George Cukor

https://www.youtube.com/watch?v=IoAgB_sbDOE

Romeo and Juliet 1936 Official Trailer (Nominated Oscar / Best Picture)

The Montagues and the Capulets, two powerful...

Romeo and Juliet - What Is A Youth
Franco Zeffirelli, 1968

Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ, ΒΙΟΛΙ

Επιμέλεια: De Profundis Ya
20/11/2014

Χτύπα, δοξάρι μου, και χτίζε,
ο κόσμος γίνεται από μένα
μέσα στα χέρια μου τα δυό.
Ω γέννα, ω γέννα!
Ο λόγος μήτε, το τραγούδι
μήτε, αναβρύσματα απ' το στόμα.
Βιολί μου, υπάρχεις εσύ μόνο,
και μιά είν' η γλώσσα, κι ο ήχος σου είναι,
κ' ένας ο πλάστης, και ειμ' εγώ,
κι ο λόγος που θαυματουργεί
κι ο λόγος είναι η μουσική!
Κι αν είμαι δέντρο, είμ' ένα δέντρο
από χορδή και μουσική,
και τίποτ' άλλο· κ' ένας ήχος
και μια πνοή κ' ένα τραγούδι
μέσα μου ζη.
....
Και ρίξου, σα σπαθί, δοξάρι,
προς την τετράδιπλη χορδή,
και χτύπα την και σπάραξέ την,
η αρμονία να γεννηθή.

Κ.Παλαμάς, αποσπάσματα από τον Δωδεκάλογο του γύφου, "Το βιολί"

ΠΙΝΔΑΡΟΣ

Επιμέλεια: De Profundis Ya
31/10/2013

ΣΤΟΝ ΜΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΡΑΓΑΝΤΑ, ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΑΥΛΗΤΩΝ

Επικαλούμαι εσένα, που αγαπάς τις εορτές,
ω πλέον ωραία πόλη, της Περσεφόνης έδρα,
που είσαι κτισμένη σ ένα λόφο
εκεί στις όχθες του Ακράγαντος.
Ιδού τι σου ζητώ: Ας είσαι πάντα
στο πλευρό των θνητών και των θεών
και ας δεχθείς, πρόσχαρη, τον χορό αυτών των νέων,
που τιμούν και δοξολογούν τον Μίδα,
νικητή στους Πυθικούς αγώνες.
Δέξου πρόσχαρη αυτόν που πρώτος ήρθε στην Ελλάδα
νικητής στην τέχνη αυτή που εφεύρε
η Αθηνά, διαπλέκοντας και συνυφαίνοντας τους θρήνους
των άγριων Γοργόνων.

2
Άκουσε η θεά αυτό το θρήνο,
που εξέπεμπε το στόμα των παρθένων,
εμπλεο από την βαθειά οδύνη,
καθώς και των φιδιών τους συριγμούς.
Ο Περσέας τη μια από τις τρείς Γοργόνες αδελφές
θα την φέρει στην πατρίδα του τη Σέριφο,
συμφορά για την νησίδα, συμφορά για το λαό της.
Της Δανάης ο γιός, εβύθισε του Φόρκου
τη γενεά στο σκότος και πρόσφερε στον Πολυδέκτη
ως δώρο, το τρομερό της Μέδουσας κεφάλι.
Τιμωρία και ποινή του Πολυδέκτη,
που θέλησε γυναίκα του και δούλη τη Δανάη.

3.
Χρυσής βροχής ήταν ο Περσέας τέκνο.
Αφού όμως η θεά τον έσωσε από τον κίνδυνο,
θα κατασκευάσει η παρθένος τον αυλό,
όργανο πλούσιο σε φωνές και τόνους μουσικούς.
Ήθελε με τούτο το όργανο να μιμηθεί το θρήνο,
που αναδύονταν από τα τρομαλέα
της Ευρυάλης χείλη.
Τον απέδωσε και ευθύς θα το προσφέρει
το όργανο τούτο στους θνητούς.
Και ως όνομα του δίδει:
«Ο Πολυκέφαλος Σκοπός».
Είναι ο σκοπός που αναπτερώνει τις ψυχές,
όταν πρόκειται να κατεβούν στο στίβο.

4.
Και ο μουσικός αυτός σκοπός κυλάει
ανάμεσα από καλάμια – επιστρωμένα με χαλκό -
καλάμια που φυτρώνουν στην ωραία πόλη
των Χαρίτων, όπου του Κηφισσού η Νύμφη
το τέμενός της έχει
και είναι των χορευτών η έδρα.
Αν ευτυχία υπάρχει σ αυτόν εδώ τον κόσμο,
αυτή ποτέ δεν έρχεται δίχως κάματο και μόχθους.
Ένας θεός μπορεί και σήμερα ως την κορφή
να σ ανεβάσει, ωστόσο είναι αναπόφευκτη η Μοίρα.
Θάρθει ίσως μια μέρα, χωρίς κανείς να το προσμένει,
που θα γίνει αυτό, όσο και ανέλπιστο και νάναι.
Ίσως δώσει το ένα, ίσως αύριο να δώσει και το άλλο.

Πίνδαρου Επίνικοι, Ιδεοθέατρον
Μετάφραση Βασ. Ι. Λαζανα

Ο αυλητής Μίδας νίκησε 2 φορές στους Πυθικούς αγώνες των Δελφών. Ο Πίνδαρος αφού αναφερθεί στο νικητή και στην πατρίδα του, μετά κάνει αναφορά στο μύθο για την εφεύρεση του αυλού, που σχετίζεται με το μύθο του Περσέα, ο οποίος πήγε στη χώρα όπου κατοικούσαν οι τρεις γοργόνες, η Σθενώ, η Ευρυάλη και η Μέδουσα. Ο Περσέας έκοψε το κεφάλι της Μέδουσας και επιστρέφοντας στη Σέριφο, το πρόσφερε σα δώρο στον βασιλιά Πολυδέκτη. Ο Πολυδέκτης απολιθώθηκε λόγω πληρώνοντας έτσι για το αμάρτημά του, επειδή επεδίωκε τον έρωτα της μητέρας του Περσέα, Δανάης. Οι δύο γοργόνες που απέμειναν θρήνησαν γοερά την αδερφή τους. Η θεά Αθηνά που είχε πάει να βοηθήσει τον Περσέα, ακούγοντας τους θρήνους, σκέφτηκε να κατασκευάσει ένα μουσικό όργανο από χαλκό και καλάμια, που θα είχε τη δυνατότητα να μιμηθεί τους ήχους που έβγαζαν οι θρηνούσες Γοργόνες. Αυτό το όργανο είναι ο αυλός, ο «πολυκέφαλος» επειδή μιμείται όλα τα είδη αυτών των ήχων. Αυτό το όργανο ενθαρρύνει και αναπτερώνει τους αγωνιστές στους μουσικούς αγώνες.

***

Ρωμαϊκό αντίγραφο προτομής του ΠΙΝΔΑΡΟΥ από ελληνικό του 5ου αι. π.Κ.Χ.

Capitoline Museums, Palazzo Nuovo, first floor, Hall of the Philosophers

Επιμέλεια: De Profundis Ya

5/12/2014

Ω φόρμιγγα χρυσή, του Απόλλωνα
και των Μουσών με τις μενεξελιές πλεξούδες
κτήμα κοινό και ταιριαστό,
σε σένα των χορωδών το βήμα υπακούει,
σαν η λαμπρή γιορτή αρχίζει·
τα σήματά σου οι αοιδοί ακολουθούνε,
όταν τα προοίμια, με των χορδών σου τον παλμό, ανακρούεις,
που του χορού δηλώνουν την αρχή.
Εσύ και την ανέσπερη φωτιά στου κεραυνού τη λόγχη σβήνεις.
Πάνω στο σκήπτρο του Διός
κοιμάται ο αετός, των πουλιών ο αρχηγός,
αφήνοντας χαλαρές δεξιά ζερβά να πέφτουν
τις γοργές του φτερούγες·

γλυκά τα βλέφαρά του κλείνει,
γιατί νεφέλη μελανή στο αγκυλωτό κεφάλι γύρω έχεις απλώσει
και κοιμισμένος τη λυγερή του ράχη ανασηκώνει
από τις συγχορδίες σου μαγεμένος.
Αλλά και ο βίαιος Άρης
του κονταριού του την τραχιά αιχμή στην άκρη αφήνει
και νιώθει την καρδιά του να γλυκαίνει από τον ύπνο·
οι μαγικοί σου ήχοι και το μυαλό των αθανάτων συνεπαίρνουν
χάρη στου τέκνου της Λητώς την τέχνη
και των βαθύκολπων Μουσών.

Μετάφραση Γιάννη Οικονομίδη, 2000, Πινδάρου “Επίνικοι”. τ. Α'. Πυθιόνικοι.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ, 1ος Πυθιόνικος, "Στον Ιέρωνα τον Αιτναίο, νικητή σε αρματοδρομία", Απόσπασμα

Ο Πυθιόνικος ξεκινά με ένα αριστουργηματικό δοξαστικό στη μουσική. Επικαλείται την Φόρμιγγα, το μουσικό όργανο του Απόλλωνα και των Μουσών, που όταν παίζει, σβύνει ακόμη και την φλόγα των κεραυνών του νεφεληγερέτη Δία, κάνει ακόμη και τον πολεμόχαρο Άρη να αφεθεί στη γοητεία της και να ξεχάσει το δόρυ του.

ΣΕΦΕΡΗΣ, RACHMANINOFF

Camille PISSARRO, δρόμος στην Pontoise το χειμώνα 1873

Επιμέλεια: Kosmas Pavlopoulos

1/12/2014

Ο ύπνος είναι βαρύς τα πρωινά του Δεκέμβρη
μαύρος σαν τα νερά του Αχέροντα, χωρίς όνειρα,
χωρίς μνήμη, κι ούτε ένα φυλλαράκι δάφνη.
Ο ξύπνος χαρακώνει τη λησμονιά σαν το μαστιγωμένο δέρμα
κι η παραστρατημένη ψυχή αναδύεται κρατώντας
συντρίμμια από χθόνιες ζωγραφιές, ορχηστρίς
μ’ ανώφελες καστανιέτες, με πόδια που τρεκλίζουν
μωλωπισμένες φτέρνες απ’ τη βαριά ποδοβολή στην καταποντισμένη σύναξη εκειπέρα.
Ο ύπνος είναι βαρύς τα πρωινά του Δεκέμβρη.
Κι ο ένας Δεκέμβρης χειρότερος απ’ τον άλλον.
Τον ένα χρόνο η Πάργα τον άλλο οι Συρακούσες·
κόκαλα των προγόνων ξεχωσμένα, λατομεία
γεμάτα ανθρώπους εξαντλημένους,σακάτηδες, χωρίς πνοή
και το αίμα αγορασμένο και το αίμα πουλημένο
και το αίμα μοιρασμένο σαν τα παιδιά του Οιδίποδα
και τα παιδιά του Οιδίποδα νεκρά.
Αδειανοί δρόμοι, βλογιοκομμένα πρόσωπα σπιτιών
εικονολάτρες και εικονομάχοι σφάζουνταν όλη νύχτα.
Παραθυρόφυλλα μανταλωμένα.
Στην κάμαρα το λίγο φως χώνουνταν στις γωνιές
σαν το τυφλό περιστέρι.
Κι αυτός
ψηλαφώντας βάδιζε στο βαθύ λιβάδι
κι έβλεπε σκοτάδι πίσω από το φως.

Γιώργος Σεφέρης (Τυφλός)

Elegie op.3 No.1-

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

HEINRICH HEINE, MENDELSSOHN

Moritz Daniel Oppenheim, Heinrich Heine

Επιμέλεια: Kiriaki Chrysanidou

29/11/2014

Ο Γερμανός ρομαντικός ποιητής Heinrich Heine γράφει το "On Wings of Song" (1827) και ο Felix Mendelssohn εμπνέεται και συνθέτει την ομώνυμη μελωδία (1834).
** Στα σχόλια μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι από τους Janet Baker και Dietrich Fischer-Dieskau αντίστοιχα.

On Wings of Song,
Sweetheart, I carry you away,
Away to the fields of the Ganges,
Where I know the most beautiful place.
There is a garden of red flax
In the quiet moonlight;
Expect the lotus flowers
Their charming little sister.
The violets giggle and cherish,
And gaze up at the stars;
Secretly tell the roses
Are fragrant fairy ear.
Hopping near and listen
the pious, wise gazelles;
And noise in the distance
The sacred river's waves.
There we will lay down
Under the palm tree
Peace and love and drink
And dream our blissful dream.

PISSARO, ΣΕΦΕΡΗΣ

Camille PISSARRO, δρόμος στην Pontoise το χειμώνα 1873

Επιμέλεια: Kosmas Pavlopoulos

1/12/2014

СЕРГЕЙ РАХМАНИНОВ - ЭЛЕГИЯ - Elegie op.3 No.1 [HD]

BERLIOZ, CARICATURES

Ένα κονσέρτο με κανόνια και ο Berlioz, καρικατούρα του γάλλου Isidore Gérard Grandville (1803-47). Εδώ διευθύνει επιδεικτικά (ίσως τη Φανταστική Συμφωνία) μια τεράστια ορχήστρα

που περιλαμβάνει κανόνια, τεράστια σφυριά, και ντραμς. Πολλοί ακροατές κλείνουν τα αφτιά

τους με τα χέρια τους για να μη κουφαθούν. Εκδόθηκε στη γαλλική εφημερίδα

L'Illustration, στις 15 Νοεμβρίου 1845.

Επιμέλεια: De Profundis Ya
14/11/2014

Καρικατούρα του Isidore Gérard Grandville

O Berlioz διευθύνει μια τεράστια χορωδία (υποδηλώνει τη χορωδία για 10.000 φωνές για το "La Messe des Morts). Γελοιογραφία του Gustave Dore που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Pour Rire (στη κυριολεξία εφημερίδα για γέλια) στο Παρίσι, στις 27 Ιουνίου 1850

Ο Berlioz μπροστά σε έναν τοίχο που γράφει μερικά ονόματα από τις Συμφωνίες του,

όπερες και ορατόρια. Στο χέρι του η παρτιτούρα από την όπερα "Les Troyens"

Ο πρίγκιπας Μέτερνιχ με ρώτησε κάποτε στη Βιέννη, γράφει στα απομνημονεύματά του o BERLIOZ, "Εσείς είστε ο κύριος που συνθέτει μουσική για πεντακόσιους μουσικούς; " Όχι πάντα, κύριέ μου, μερικές φορές έχω γράψει για τετρακόσιους πενήντα", απάντησα.
Οι υπερβολές στη μουσική του (που για τότε φάνταζαν μεγάλες) αποσπούσαν τη προσοχή όλων.
O Berlioz, με επαναστατικές ιδέες, δημιουργεί τη μεγάλη ορχήστρα, κάνει μεγάλες αλλαγές στην ενορχήστρωση, όπως επίσης στις θέσεις των μουσικών, τη διάταξη των καθισμάτων κ.α. Η πραγματεία του για την ενορχήστρωση είναι μία από τις μεγαλύτερες που έχουν γραφτεί και διδάσκεται μέχρι σήμερα.
Στην Γαλλία η μουσική του δεν είχε απήχηση (καρικατούρες), ενώ σε πολλές χώρες (Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ρωσία) γνώρισε την απόλυτη επιτυχία.
Έτσι στο Παρίσι για να συμπληρώνει το εισόδημά του, εργαζόταν σαν βιβλιοθηκάριος στο Ωδείο και έγραφε μουσικοκριτικές , πράγμα που μισούσε, εκτελούσε όμως θαυμάσια.
Μετά τον θάνατό του ήρθε η αναγνώριση και φάνηκε η επιρροή που άσκησε στους σύγχρονούς του. Εκπληκτική ήταν η ανακάλυψή του για στέρεο έως τετραφωνικά εφέ, όπως στο Ρέγκβιεμ. Σε σχόλιο η ενορχήστρωση του Requiem.
Αρχίζω από καρικατούρες, καταλήγω σε Requiem, αλλά η περιγραφή της ορχήστρας έχει ενδιαφέρον, ως εκ τούτου....

Ο Μπερλιόζ έγραψε το Ρέκβιεμ το 1837 μετά από παραγγελία της γαλλικής κυβέρνησης, σε ανάμνηση των στρατιωτών που έπεσαν στην επανάσταση του 1830.
Κατά την διάρκεια της δημιουργίας του, έγραψε στην αδερφή του ενθουσιασμένος:
« Το έργο θα είναι εξαίσιο! Επιδιώκω την ανανέωση, γιατί ψάχνω την αλήθεια, από την οποία ο Μότσαρτ και ο Κερουμπίνι , όπως πιστεύω, απομακρύνθηκαν. Γράφω φοβερούς μουσικούς συνδιασμούς , που νομίζω δεν τόλμησε ποτέ να γράψει κανείς».
Και, ύστερα από 30 χρόνια, το 1867, έγραψε σε έναν φίλο του «Αν ήμουν υποχρεωμένος να κάψω όλο το έργο της ζωής μου εκτός από μια παρτιτούρα, θα διάλεγα να σώσω το Ρέγκβιεμ»!
Η επίδραση του Ρέκβιεμ στον κόσμο (στην πρεμιέρα) πρέπει πράγματι να ήταν φοβερή, κι όπως γράφει στα απομνημονεύματά του, επρόκειτο για μια επιτυχία τρομακτικού μεγαλείου…

Ο τίτλος του είναι «Grande Messe des Morts» op 5, ή Requiem, είναι στα λατινικά και σε κείμενο της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας “Missa pro defunctis”
Πρώτη εκτέλεση στις 5 Δεκεμβρίου 1837 στον καθεδρικό ναό St. Louis des Invalides
υπό την διεύθυνση του F.A. Habeneck

Είναι μοιρασμένο σε 10 μέρη
1.Requiem & Kyrie, 2. Dies Irae, 3. Quid sum miser, 4. Rex tremendae, 5.Quaerens me, 6. Lacrimosa, 7. Offertorium, 8. Hostias, 9. Sanctus, 10. Agnus Dei

Requiem, Instrumentation
The Requiem is scored for a very large orchestra, four offstage brass bands, and chorus placed throughout the hall:
Woodwinds
4 Flutes
2 Oboes
2 English horns
4 Clarinets in B-flat
8 Bassoons
Brass
12 Horns in C, E-flat
4 Cornets in B-flat
4 Tubas
Percussion
16 Timpani (10 players)
2 Bass Drums
10 pairs of Cymbals
4 Tam-tams

4 Brass Choirs

Choir 1 to the North

4 Cornets
4 Trombones
2 Tubas
Choir 2 to the East
4 Trumpets
4 Trombones
Choir 3 to the West
4 Trumpets
4 Trombones
Choir 4 to the South
4 Trumpets
4 Trombones
4 Ophicleides (usually substituted by Tubas)

Voices

Chorus:
80 Sopranos
60 Tenors
70 Basses
Tenor solo

Strings
25 Violin I
25 Violin II
20 Violas
20 Violoncellos
18 Double Basses
http://en.wikipedia.org/wiki/Requiem_%28Berlioz%29

Dudamel, The Grande Messe des morts, Op. 5 (or Requiem) Claudio Abbado in memorian

Ακούτε Κλασική Μουσική;